Ευρωπαϊκή Ημέρα κατά της κατάθλιψης σήμερα αλλά πρέπει να γίνουν ακόμη τόσα πολλά για την ψυχική υγεία.

Γράφουν: Αλεξάνδρα Τάνκα, Σοφία Χρήστου

«Η μέρα που σε έκανε να νιώθεις ότι σε πρόδωσε το μυαλό σου, θα μείνει χαραγμένη, όπως η μέρα που γεννήθηκες».

Αυτή ήταν η πρώτη φράση που ήρθε στο μυαλό της δημοσιογράφου και συναδέλφου Αλεξάνδρας Τάνκα, όταν αποφάσισε να μιλήσει ανοιχτά για τον αγώνα της με την κλινική κατάθλιψη.

Η φράση αυτή με έκανε να συνειδητοποιήσω πως κάποιες μέρες στη ζωή ενός ανθρώπου θα έχουν πλέον τη δική τους ξεχωριστή θέση στα «κουτάκια του μυαλού» του.

Η ημέρα αυτή για την Αλεξάνδρα ξεκίνησε με ένα απλό τρέμουλο και με έναν πόνο στο στήθος.

Την ημέρα εκείνη ο φόβος έγινε τα μάτια της και οι ζαλάδες η δεύτερη της φύση.

Εκείνη την ημέρα τα δυνατά φώτα της πόλης και του δρόμου έκαναν το κεφάλι της να βουίζει, τόσο δυνατά που το φως αργά αργά σιγόσβηνε και μέσα της μέχρι να νιώσει ότι την καταπίνει το απόλυτο σκοτάδι.

«Δεν θα περάσουν πολλές ημέρες μέχρι να νιώσεις πως βρίσκεσαι στον πάτο ενός τσουβαλιού και πως τώρα αυτή θα είναι η ζωή σου, πως δεν υπάρχει διαφυγή. Πέφτεις να κοιμηθείς και οι σκέψεις και ο φόβος σε κατατρώνε. Αποφασίζεις να πας στον γιατρό, να ζητήσεις βοήθεια και ξεκινούν τα κοκτέιλ φαρμάκων. Χάπι με το χάπι, παρενέργεια με την παρενέργεια, το σώμα σου αρχίζει και ανταποκρίνεται στη θεραπεία και νιώθεις ότι μπορείς δειλά δειλά να αρχίζεις να ξαναστέκεσαι στα πόδια σου», αναφέρει και επαναφέρει στην μνήμη της τις δικές της ημέρες.

Οι ημέρες όσων παλεύουν με την κατάθλιψη έχουν την δική τους ιστορία

Για τα άτομα που διαγνώστηκαν, αντιμετώπισαν, πάλεψαν και παλεύουν ακόμη με την κατάθλιψη, οι ημέρες έχουν τη δική τους ιστορία.

Οι πρώτες ημέρες είναι σκληρές, ωμές και για πάντα χαραγμένες στη μνήμη τους. Στη συνέχεια πολλές ημέρες είναι ίδιες. Πολλές από αυτές χωρίς νόημα κι άλλες απίστευτα σκοτεινές.

«Η κατάθλιψη μπορεί να εμφανιστεί στη ζωή σου με πολλούς τρόπους. Με κρίσεις πανικού, με κάποια αγχώδη διαταραχή, με αϋπνία, με νευρική ανορεξία, με βουλιμία. Η γραμμή τόσο λεπτή όσο και τα όρια της εξώπορτας σου με τον “έξω κόσμο” που μοιάζει σαν μια μεγάλη γυάλα με νερό, όπου νιώθεις ότι δεν μπορείς να αναπνεύσεις», αναφέρει η Αλεξάνδρα…